ดูทีวี

ผู้เขียน หัวข้อ: ดูหนัง xx ฟรีฝรัง  (อ่าน 274 ครั้ง)

0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

ออฟไลน์ หนังโป๊ xxx

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • กระทู้: 115125
  • Karma: +0/-1
    • ดูรายละเอียด
ดูหนัง xx ฟรีฝรัง
« เมื่อ: ตุลาคม 12, 2012, 06:18:43 AM »
ดูหนัง xx ฟรีฝรัง การ์ตูน หญิง รัก หญิง 18 ดูหนัง xx ฟรีฝรัง ดูหนัง xx ฟรีฝรังคลิปมือถือ ม.3 เย็ดกันแล้วหลุดน้องกิ๊กเล่นเสียกับพี่ยุ่น ด้วยค่าตัวแสนถูก ก่อนน้ำแตกนับไม่ถ้วนสาวสาวน่ารัก โดนเอาแบบเต็มที่ แตกเต็มทั้ง 2 รูเลยดาราหนังxxxอินโดนีเซีย ขาวอวบทุกองศา เด็ดครับสุดระทึกสวิงกิ้งสาวไทยแบบเบิ้ลเบิ้ลสาวน้อย หอยสวย โหนกนูนมากมาย เอากันแบบเน้นๆตั้งกล้องสาวมะนิลา ฟิลิปปินส์  หุ่นอวบ หอยใหญ่ น่าเย็ดเป้นที่สุดหนังxxxแนวลักหลับสาวๆหนังx 2012 คลิบหลุดอ่านdoujinแปลไทย หนูน้อยหมวกแดงหนังโปขมขืนออนไลดูหนังโป๊ออนไลน์โดนข่มขืนบนรถเมร์"นายจ้างสุดเสียว"วันเสาร์กลางเดือนที่ผ่านมา พลอยกับแม่ออกแรงช่วยกันจัดสวนเสียใหม่ เพราะต้นไม้ดอกสวย ๆ เริ่มเหี่ยวเฉาล้มตายไปตามกาลเวลา เราสองคนแม่ลูกช่วยกันจัดแปลงปลูกเป็นวงกลม ประดับด้วยต้นไม้ดอกสวย ๆ เป็นชั้น ๆ ขาดอยู่เพียงต้นไม้ตรงกลางซึ่งแม่พลอยอยากได้ไม้ต้นขนาดใหญ่สักหน่อยที่สามารถออกดอกได้ทั้งปีพลอยรับอาสาแม่ว่าจะลองเปิดเวบแต่งสวนดูว่ามีต้นไม้ที่แม่ต้องการหรือไม่ แต่จนแล้วพลอยก็หาไม่ได้สักที จนกระทั่งบ่ายวันพุธขณะทีพลอยกำลังทำธุระอยู่แถว ๆ บางกระปิ แม่ก็โทรเข้ามาหาพลอยพร้อมกับบอกว่า แม่มีต้นที่ต้องการแล้ว ให้พลอยไปหาซื้อมาให้สักต้น ต้นไม้ที่ว่านั้น คือต้นชวนชม แม่กำชับให้พลอยหาต้นสายพันธ์ที่มีดอกสีชมพูมาให้ได้คราวนี้เลยเดือดร้อนให้พลอยขับรถผ่าเมืองเข้าไปที่สวนจตุจักร ซึ่งการจราจรในช่วงบ่ายแก่ ๆ แบบนี้รถติดกันหนักแน่ เผลอ ๆกว่าจะขับรถจากบางกระปิไปถึง จตุจักร พอดีมืดค่ำ ร้านรวงคงปิดกันหมดแล้วพลอยนึกขึ้นได้ว่านอกจากที่สวนจตุจักรแล้ว ริมทางแถว ๆ บางใหญ่ บางบัวทองก็เห็นมีร้านขายต้นไม้เต็มสองฟากฝั่ง โดยเฉพาะต้นชวนชมนั้นพลอยเคยผ่านตาแว๊บ ๆ ว่ามีขายอยู่หลายร้าน กว่าพลอยจะทำธุระเสร็จเวลาก็ล่วงไปเกือบจะสี่โมงเย็นแล้ว แต่โชคดีว่าวันนี้ท้องฟ้าโปร่ง ไม่มีเค้าเมฆฝนเหมือนสองสามวันที่ผ่านมาพลอยเสียเวลารถติดแถว ๆ แยกแคลายไปร่วมครึ่งชั่วโมงกว่าจะผ่านพ้นวิกฤติการจราจรมาได้ก็เกือบจะห้าโมงเย็นอยู่แล้ว อารมณ์เริ่มไม่จอยร่ำ ๆ ว่าจะเลี้ยวรถกลับบ้าน แต่ไหน ๆ ก็ถ่อมาไกลขนาดนี้แล้ว จึงตัดสินใจเดินหน้าขับรถต่อไป เพื่อหาต้นชวนชมมาเอาใจคุณแม่สักหน่อยเพราะอีกไม่กี่วันก็จะถึงวันแม่แห่งชาติแล้วนี่คะพอผ่านแยกแคลายมาได้การจราจรก็เริ่มคล่องตัวขึ้น นาวารารถคู่กายของพลอยเลยวิ่งฉิวใช้เวลาไม่ถึง10นาทีก็มาถึงสะพานข้ามแยกบางใหญ่ พลอยตัดสินใจเลี้ยวซ้ายมุ่งหน้าเลียบถนนไปทางตลิ่งชันก่อน ขับรถช้า ๆ ตาคอยสอดส่องหาต้นชวนชม ตามที่แม่สั่งมา ขับรถมาได้สักครู่ ก็ผ่านวัดใหญ่ ๆ อยู่วัดหนึ่ง ไม่ได้สังเกตชื่อเสียด้วยว่าชื่อวัดอะไร แต่ยังไงก็ช่างเหอะ เพราะว่าพอผ่านวัดมาได้ไม่ถึง500เมตร สายตาแหลมคมของพลอย ก็มองเห็นต้นไม้ดอกสีชมพูเต็มต้นตั้งตระหง่านอยู่กลางร้านค้าต้นไม้แห่งหนึ่งใช่แล้วค่ะ มันคือต้นชวนชมที่พลอยกำลังมองหาอยู่ ต้นนี้แหละที่พลอยต้องการ พลอยรำพึงอยู่ในใจก่อนจะจอดรถเข้าชิดขอบทางแล้วก้าวฉับ ๆ ตรงรี่ไปเข้าไปหาต้นชวนชมของพลอย ฉับพลันท้องฟ้าที่ดูแจ่มใสก็เริ่มดำมืด ลมแรง ๆไม่ทราบว่ามาจากไหน พัดวูบ ๆ จนพลอยต้องรีบตะคลุบจับชายกระโปรงไว้แน่น มิฉนั้นมีหวังได้ตลบขึ้นมาอวดของดีให้ผู้คนย่านนั้นเห็นเป็นแน่เมฆฝนสีดำก้อนใหญ่ ๆ เริ่มเคลื่อนที่ตามแรงลมที่พัดมาจนท้องฟ้าแถบนั้นดำมืดสนิท พลอยจ่ำอ้าวเข้าไปในร้านมองหาคนขาย แต่ก็ไร้วี่แววไม่เห็นมีสักคน จึงลองส่งเสียงเรียกดัง ๆ ไปสามสี่ครั้ง พลันก็ปรากฎร่างสูงใหญ่ของชายสูงวัย รุ่นคุณลุงเดินออกมาจากประตูกระท่อมเล็ก ๆ ที่ปลูกลึกเข้าไปห่างจากถนนร่วม ๆ 30เมตร"คุณลุงคะ...ขอซื้อต้นไม้หน่อยค่ะ...." พลอยเร่งเสียงดังขึ้นแข่งกับเสียงสายลมที่พัดอู่ ๆ เข้ามา ชายชราเจ้าของร้านหรือว่าจะเป็นลูกจ้าง พลอยก็ไม่แน่ใจ ค่อย ๆ เดินเข้ามาอย่างเชื่องช้า จนไม่ทันใจ"คุณลุงคะ... ต้นชวนชมนี้ราคาเท่าไหร่คะ..." พลอยตะโกนถามพร้อมชี้นิ้วไปที่ต้นชวนชมสีชมพูที่หมายตาไว้ เพื่อเป็นการเร่งให้ลุงแกเดินเร็วขึ้น"ต้นนั้นไม่ขายครับ...." เสียงตอบเนิบ ๆ แผ่ว ๆ นั้น ทำให้พลอยถึงกับร้องอ้าวอยู่ในใจ อุส่าห์หมายตาไว้แล้ว ลุงแกดันไม่ขายซะงั้น"ทำไมไม่ขายล่ะคะ....ขายหนูเหอะค่ะ...." พลอยลองพยายามตื้อขอซื้อดูอีกครั้ง แต่ก็เหมือนจะไร้ผล เพราะลุงแกเดินส่ายหัวโงนเงนก้าวช้า ๆ เข้ามาพร้อมบ่นพึมพรำว่า ไม่ขายครับ ขายไม่ได้จริง ๆ...."ขายหนูเหอะ...หนูชอบจริง ๆ นะคะ..." พลอยพยายามตื้อขอซื้ออีกครั้ง"ต้นนี้ลุงทำให้แฟน....ขายไม่ได้จริง ๆ ครับ..." แต่ว่าไร้ผลค่ะ เมื่อลุงแกยืนยันเช่นนี้"งั้นต้นอื่นก็ได้ค่ะที่รากสวย ๆ แล้วดอกสีชมพูแบบต้นนี้..." เมื่อเห็นว่าไร้ผลที่จะตื้อต่อไป พลอยจึงตัดใจถามหาต้นใหม่"รากสวย ๆ นั้น เขาเรียกว่าโขดครับ โขดสวย ๆ แบบต้นนี้พอหาได้ แต่ว่าดอกสีนี้ไม่มีครับ....ไม่ได้ทำไว้ขาย..."เอ๊า...ดูลุงคนขายต้นไม้แกตอบสิคะ....ดอกสีชมพูนี้ไม่ได้ทำไว้ขาย มีแบบนี้ด้วยนะพลอยก็เพิ่งเคยพบเห็น ทำต้นไม้สวย ๆ แต่ไม่ทำขาย แล้วลุงแกทำเอามาโชร์ให้คนอยากได้ทำไมกัน"ว๊า....น่าเสียดายจัง หนูชอบสีชมพูเสียด้วย""สายพันธ์อื่นก็มีสีชมพูครับ หนูลองเลือก ๆ ดูสิ...." ลุงคนขายต้นไม้พูดจบก็เดินไปหยิบหนังสือรวมเล่มดอกชวนชมมาให้พลอยเปิดดู"นี่ไงครับ สีชมพูดอกซ้อน ดอกลา มีตั้งเยอะแยะ...ลองเลือกดู..." ลุงแกพลิกหน้าหนังสือไปมาให้พลอยเลือกดูต้นชวนชมที่มีดอกสีชมพู แต่ทว่ากลับไม่มี และไม่เหมือนกับต้นที่ลุงแกทำโชร์เลย"ดอกมันไม่เหมือนกับต้นนี้นี่คะ...""ก็บอกแล้วว่า สายพันธ์สีชมพูต้นนี้ไม่ได้ทำไว้ขาย..." คราวนี้ลุงแกตอบเสียงห้วน ๆ เหมือนไม่ค่อยพอใจที่พลอยฟังไม่รู้เรื่อง ไม่เข้าใจ"ก็หนูชอบดอกสีชมพูแบบต้นนี้อ่ะ....ในเมื่อลุงไม่ขายหนูไม่เอาก็ได้..." พลอยเริ่มชักจะมีอารมณ์ฉุนเสียแล้ว ถ้าไม่ติดว่าลุงแกเป็นผู้ใหญ่คงจะโดนพลอยเหวี่ยงกลับเป็นแน่ ลุงแกได้ยินเสียงพลอยเริ่มแข็ง ก็หยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะหึ ๆ ๆ ออกมา เสียงหัวเราะของแก ฟังแล้วทำให้พลอยแทบขนลุก แต่ประโยคต่อมาของลุงแกหลังจากหยุดหัวเราะแล้ว กลับทำให้พลอยดีใจยิ้มออกมาได้"อยากได้จริง ๆ งั้นเดี๋ยวลุงทำให้ ...แต่ต้องรอนานหน่อยนะ....""ทำได้จริง ๆ นะคะ....ขอบคุณค่ะ...นานก็รอได้ค่ะ...." พลอยรู้สึกเหมือนสมหวังมันดีใจจนเผลอตัวเข้าไปจับแขนลุงคนขายต้นไม้เขย่าสั่นไปๆ มา ๆไม่รู้เหมือนกันค่ะ ว่าทำไมพลอยถึงหลงสเน่ห์ชอบดอกไม้สีชมพูสายพันธ์ต้นนี้เสียเหลือเกิน ขนาดยินยอมที่จะรอมันได้ ลืมไปเสียสนิทว่าจะหาต้นไม้ไปให้แม่เพื่อประดับสวน"ต้องรอนานแค่ไหนคะลุง...ถึงจะสวยแบบต้นนี้...""สามเดือน...รอไหวมั๊ยล่ะ ถ้ารอไหวก็ตามมา..." ลุงคนขายต้นไม้แกพูดจบก็หันหลังทำท่าจะเดินกลับไปที่กระท่อมที่แกเดินออกมา"เดี๋ยวสิคะลุง..ให้หนูตามไปไหน..." พลอยถลายึดข้อมือลุงแกไว้มั่น ก่อนที่แกจะทันได้เดินจากไป"ไปเลือกโขด ตรงโน้น....." ลุงแกไม่หันกลับมามอง เพียงแค่ชี้มือไปตรงกระท่อม จนพลอยต้องมองตามมือของลุงแกไป ถึงได้เห็นว่าหลังกระท่อมของลุงแก มีดงต้นไม้ชวนชมปลูกอยู่ในกระถางใหญ่ ๆ เต็มพรืดไปหมด หลายร้อยหรืออาจจะถึงพันต้นก็เป็นได้แต่ละต้นออกดอกสีขาวสีแดง สีชมพู ดูดาษดื่นพราวเต็มไปหมดลุงคนขายต้นไม้สาวเท้าออกเดินโดยมีพลอยเดินตามหลังแกไปต้อย ๆ ท้องฟ้าที่มืดสนิทด้วยเมฆฝนเริ่มโปรยปรายลงมา ก่อนจะตกจั๊ก ๆ กระหน่ำลงมาแบบไม่ลืมหูลืมตา พลอยจึงรีบออกวิ่งไปยังกระท่อมเบื่องหน้า โดยมีลุงคนขายต้นไม้เดินช้า ๆ ตามสไตล์ของแกตามหลัง พลอยมาอย่างอ้อยอิ่ง แกไม่สนใจกับสายฝนที่ตกลงมา ว่าจะทำให้ตัวแกเปียกปอนขนาดไหน"ลุงวิ่งสิเดี๋ยวก็เปียกหมด...." พลอยตะโกนเร่ง เมื่อมาถึงกระท่อมเป็นคนแรก แต่ไร้ผล ลุงแกยังคงเดินโงนเงนอ้อยอิ่งตามสไตล์เดิมของแกจนมาถึงกระท่อม เสื้อผ้าของลุงแกก็เปียกชุ่มโชก น้ำฝนหยดไหลติ๋ง ๆ ตามเสื้อผ้าทำให้พื้นดินตรงกระท่อมเปียกเลอะไปหมด"เข้าไปรอในกระท่อมก่อนนะ ลุงเข้าไปหาโขดมาให้ดู..." ลุงคนขายต้นไม้ไม่ได้หยุดพักที่กระท่อม พอพูดเสร็จลุงแกก็เดินลัดเลาะ ตรงเข้าไปในดงไม้ชวนชมที่หนาทึบ จนพลอยมองไม่เห็นร่างของลุงแกเลยว่าเดินหายไปทางไหน พลอยเดินไปเดินมาอยู่ตรงลานดิน หน้ากระท่อมที่หลังคามุงด้วยหญ้าแฝก ละอองฝนถูกลมหอบเข้ามากระทบใบครั้งหน้าของพลอยจนชื้นเปียก รีบควานหาผ้าในกระเป๋าถือหมายจะเอามาเช็ดหน้า แต่หาไม่เจอ พลอยคงลืมทิ้งไว้ในรถเป็นแน่ เสียงลมเสียงฟ้าร้องดังครืด ๆ จนพลอยรู้สึกสะท้านหนาวยะเยือกเข้าไปถึงข้างในลุงคนขายต้นไม้ก็ยังไม่เห็นเดินออกมา ตัวพลอยก็เริ่มมีปัญหา ปวดท้องเบาขึ้นมาริ้ว ๆ พอละองงฝนที่ปลิวมากระทบร่างจนเริ่มหนาวสะท้าน อาการปวดท้องเบามันก็ยิ่งทวีขึ้น พลอยเลยลองเดินเข้าในกระท่อมอาจจะมีห้องน้ำอยู่ในนั้น โชคดีค่ะที่มีห้องน้ำให้พลอยได้คลายทุกข์ พอจัดการธุระแล้วเสร็จ พลอยลองเยี่ยมหน้าออกมาดูที่ประตู ยังคงไร้วี่แววของลุงเจ้าของสวน จึงหดหัวหนีละอองฝนกลับเข้ามาในกระท่อมอีกครั้ง คราวนี้เลยพอมีเวลาได้สำรวจว่าภายในกระท่อมของลุงนั้นมีอะไรอยู่บ้างพื้นกระท่อมของลุงนั้นเทปูนขัดหยาบ ๆ มีแคร่ไม้ขนาดใหญ่กว่าเตียงนอนวางอยู่ด้านหนึ่ง มีกองหมอนมุ้งผ้าห่มพับวางไว้อย่างเป็นระเบียบ แต่สิ่งที่สะดุดตาของพลอยมากที่สุดก็คือบนโต๊ะทำงานอีกฝากหนึ่งของห้องนั้น มีจอมอนิเตอร์ของคอมพิวเตอร์วางอยู่เสียด้วย ท่าทางลุงคนขายต้นไม้นี่จะทันสมัยมิใช่เล่น เล่นคอมพิวเตอร์เป็นเสียด้วย พลอยคิดว่าลุงแกคงมีไว้เพื่อเช็คดูเวบต้นไม้เป็นแน่พลอยเดินไปนั่งที่แคร่ไม้รออยุ่สักพักก็ยังไม่เห็นลุงคนขายต้นไม้กลับมา พอเริ่มเบื่อก็เลยเดินไปที่โต๊ะคอมของลุงแก เห็นว่ายังเปิดเครื่องค้างไว้ แต่หน้าจอนั้นดำมืด พลอยลองจับเม้าท์ขยับไปมาพลันหน้าเวบไซด์ที่ลุงแกเข้าค้างไว้ก็สว่างวาบขึ้น เป็นเวบไซด์ที่เกี่ยวกับต้นไม้จริง ๆ ด้วย พลอยเลื่อนเม้าท์ไปมาแก้เซ็ง เปิดดูรูปต้นไม้ต่าง ๆ หลากหลายพรรณ สายตาก็สะดุดที่แถบล่างของจอมอนิเตอร์ มีเวบไซด์บางเวบถูกเปิดอยุ่ด้วย พลอยเลยลองคลิกเม้าท์ไปที่เวบอันนั้น และแทบไม่เชื่อสายตา....หน้าต่างเวบไซด์ที่ปรากฎขึ้นมานั้น คือห้องอ่านเรื่องเสียวของเวบสนามหลวงนั่นเอง พลอยลองอ่านดูสองสามบรรทัด ก็จำได้ว่ามันคือห้องอ่านเรื่องเสียวของพี่ไวไฟ และเรื่องที่ลุงแกอ่านอยู่นั้นก็คือเรื่องแฟนผมถ่ายหนังอาร์นิยายดังของท่านพี่ไวไฟนั่นเองนี่แสดงว่าลุงคนขายต้นไม้คนนี้ ต้องเป็นหนึ่งในสมาชิกของเวบสนามหลวงเป็นแน่.....พลอยวิ่งปรู๊ดออกไปมองนอกกระท่อมอีกครั้ง เพื่อดูว่าลุงคนขายต้นไม้จะใกล้กลับมาหรือยัง แต่สายฝนที่ตกกระหน่ำลงมาเสมือนม่านหมอก ทำให้พอยมองเห็นได้ไม่ไกลนัก น่าจะยังทันถ้าพลอยจะถือวิสาสะเข้าไปเช็คดูว่าลุงคนขายต้นไม้ผู้นี้คือสมาชิกท่านใด เท้าไวเท่าความคิด เพียงแค่คิดเสร็จมือของพลอยก็คว้าเม้าท์เลื่อนปรู๊ด ๆ ลงไปด้านล่างของห้องเล่าเรื่องเสียวของพี่ไวไฟ เพื่อตรวจดูว่าลุงแกคือใคร แต่พลอยกลับไม่พบชื่อสมาชิก แสดงว่าลุงแกคงซ่อนตัว งั้นย้อนกลับไปดูหน้าหลักก็ได้พลอยคลิกเม้าท์ไปยังหน้าหลักของเวบ รอเพียงสักครู่ หน้าต่างก็เปลี่ยนขึ้นมายังหน้าหลักที่มีห้องแชทอยู่ด้านล่าง แต่แล้วก็ต้องแปลกใจว่า ทำไมถึงไม่มีรายชื่อของผู้ที่ล็อคอินเข้าสู่ระบบ เริ่มงง ๆ สับสนว่าคอมของลุงคนขายต้นไม้ผู้นี้ แกซ่อนชื่อได้ขนาดนี้เชียวหรือถ้างั้นคงต้องลองอีกวิธีหนึ่ง คือการพิมพ์ข้อความลงในห้องสนทนา มันต้องมีชื่อคนพิมพ์ขึ้นมาแน่ ๆ แต่แล้วขณะที่พลอยกำลังจะคลิกเอ็นเทอร์เพื่อจะส่งข้อความไปนั้น ก็ต้องตกใจร้องว๊ายออกมา เพราะได้ยินเสียงกระแอมแหบ ๆ ของลุงเจ้าของร้านต้นไม้ดังอยู่ที่หน้าประตูกระท่อม พลอยรู้สึกหน้าของตัวเองแดงวูบร้อนผ่าวเพราะความอาย ที่ถือวิสาสะเข้ามาเล่นคอมของลุงแกโดยที่ไม่ได้ขออนุญาต"แหม...ลุงมาเงียบจัง ทำเอาหนูตกใจหมดเลย...." พลอยพูดอ้อมแอ้มไม่เต็มเสียงนัก พร้อมกับค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองร่างเปียกโชกของลุงคนขยต้นไม้ ที่กำลังแบกกระถางต้นชวนชมขนาดใหญ่อยู่บนบ่าข้างขวา แทบไม่น่าเชื่อเลยว่าลุงแกจะแข็งแรงขนาดนี้คะเนว่ากระถางต้นไม้ที่ลุงแกแบกขึ้นบ่ามานั้นน้ำหนักไม่ต่ำกว่าสี่หรือห้าสิบกิโลแน่ ๆ"เอ๊า...ถ้าลุงมาเสียงดัง ๆ ก็คงไม่เห็นละสิว่าหนูกำลังเล่นคอมของลุงอยู่..." ลุงแกพูดจบก็ค่อย ๆ ลดกระถางต้นไม้ลงจากบ่าพร้อมวางมันดังตุ๊บ ที่พื้นดินหน้ากระท่อม"ก็หนูเห็นลุงหายไปตั้งนาน...เลยเซ็ง ก็..ก็..เลยมาเปิดดูเวบต้นไม้ของลุงอ่ะค่ะ...หนูของโทษนะคะ.... " พูดไปแล้วก็อยากจะบีบคอตัวเองให้ตายไปนัก เพราะว่าลุงแกเดินมาชะโงกหน้าดูที่หน้าจอมอนิเตอร์ซึ่งยังคงค้างอยู่ที่หน้าเวบสนามหลวง"หึ ..หึหึ...แต่ที่ลุงเห็นนี่มันไม่ใช่เวบไซด์เกี่ยวกับต้นไม้สักหน่อย....สนามหลวงนี้มันเวบของผู้ใหญ่เขาเล่นกันนะ..หึ ..หึหึ"ลุงแกหัวเราะแหบ ๆ ได้กวนอารมณ์จริง ๆ ค่ะ"ก็..ก็..ลุงเปิดเล่นเองนิคะ..หนูไม่ได้เปิดเล่นสักหน่อย...." พลอยรู้สึกอาย ๆ ที่โดนจับได้ว่านอกจากถือวิสาสะเล่นคอมของลุงแกโดยไม่ได้ขออนุญาตแล้ว ยังพูดปดว่ากำลังดูเวบไซด์เกี่ยวกับต้นไม้ ทั้ง ๆ ที่หลักฐานมันปรากฎชัดว่ากำลังเปิดเวบสนามหลวงของลุงแกดูอยู่"เอ่อ...ลุงคะ..ลุงเป็นสมาชิกเวบสนามหลวงด้วยหรือ...." หลังจากเงียบงันไปได้ชั่วครู่ด้วยความอึดอัด พลอยก็ถามขึ้นลอย ๆ"อืม...หนูรู้จักเวบนี้ด้วยรึ....""รู้จักสิคะ...ก็หนู เอ่อ...เป็นสมาชิกเวบนี้เหมือนกัน....ว่าแต่ลุงใช้ชื่อไรอ่ะคะ...""แล้วหนูล่ะ...ใช้ชื่ออะไร...." นอกจากไม่ยอมตอบ กลับหลอกถามยูสเซอร์เนมของพลอยอีก"พลอยใสค่ะ....อุ๊บ..." พลอยเผลอบอกชื่อตัวเองออกไปก่อนได้ไงนี่"อืม...อืม...หนูพลอยใสรึนี่....ตัวจริงสวยกว่ารูปที่โพสโชร์อีกนะ...." ลุงแกไม่ได้พูดเฉย ๆ แต่กลับจ้องมองสำรวจหน้าตารูปร่างของพลอย ทั่ว ๆ ก่อนที่สายตาจะมาหยุดอยุ่ที่อกอวบตูม ๆ ที่พุ่งดันสาบเสื้อจนเห็นรอยแยก พลอยรู้สึกตัวจนต้องรีบห่อตัวพร้อมกับเสแสร้ง ยกมือไม้ขึ้นมาปิดบังทรวงอกของตนเอง ลุงแกก็คงเริ่มรู้สึกตัวว่าจ้องมองอกอวบของพลอยนานเกินควร จึงละสายตาออกจากเป้าหมายพร้อมกับหันหลังเดินไปทางประตูกระท่อม"ลุง...ลุงยังไม่เห็นบอกชื่อให้พลอยรู้จักเลย..." พลอยรีบลุกขึ้นจากโต๊ะคอม พร้อมสาวเท้าเดินตามลุงคนขายต้นไม้ออกมาที่หน้าประตูกระท่อม"โขดต้นนี้สวยถูกใจพอมั๊ยหนู...." แทนที่จะบอกชื่อให้พลอยรู้ ลุงแกกลับเสเถไถ ไปพูดเรื่องต้นไม้แทน แกก้มตัวลงนั่งยอง ๆพร้อมกับขยับกระถางต้นชวนชมหมุนไปหมุนมา ให้พลอยดูความสวย ความอวบสมบูรณ์ของโขดต้นชวนชม"ค่ะ..สวย...หนูเอาต้นนี้แหละ....""เออ...ลุงคะ....ละ..แล้วมันแพงมั๊ยคะ..." ลุงแกไม่ยอมบอกราคาต้นไม้สักที จนพลอยกลัวว่าจะสู้ราคาไม่ไหว เพราะเท่าที่รู้ ๆมาว่าต้นไม้ชนิดนี้ราคาค่อนข้างสูงอยู่พอสมควร"ไม่แพง......" ลุงแกตอบสั้น ๆ"ไม่แพงน่ะ...มันเท่าไหร่ละคะ....""ไม่ขาย....""เอ๊า...ลุง...ไม่ขายแล้วเอามาให้หนูเลือกดูทำไมอ่ะ...." ลุงแกพูดกวน ๆ จนพลอยเริ่มขัดใจ เดี๋ยวคงโดนพลอยเหวี่ยงกลับให้บ้างหรอก"ก็ไม่ขาย...ชวนชมสายพันธ์นี้ลุงไม่ขายให้ใคร....ลุงทำให้หนู เพราะเห็นว่าอยากได้...." ลุงแกพูดกำกวมจนพลอยงงไปหมด"มะ..หมายความว่า...ลุงจะให้หนูฟรี ๆ หรือคะ...." ไม่อยากจะคิดแบบนี้หรอกค่ะ แต่ต้องถามเพื่อความแน่ใจ"ใช่....ให้ฟรี ๆ....." ลุงแกตอบอย่างไม่สนใจใยดี แล้วลุกขึ้นยืนเดินกลับเข้าไปในกระท่อมอีกครั้ง ก่อนตรงไปลื้อค้นหาอะไรบางอย่างในตะกร้าพลาสติค พอแกหาเจอหันกลับมาอีกครั้ง พลอยก็สะดุ้งหน้าเริ่มเสียเพราะเห็นว่าสิ่งที่แกถืออยู่ในมือคือมีดสีขาวบาง ๆ ยาว ๆ ท่าทางคงคมมะใช่น้อยลุงแกเงยหน้าขึ้นสบตากับพลอยพร้อมหัวเราะหึ ๆ ก่อนพรึมพรำว่าจะเอามาตัดกิ่งต้นชวนชม ไม่ได้เอามาปาดคอใครหรอก....คำพูดของลุงแกกวนใจลอยจริง ๆเลยค่ะ"ลุงคะ.....ยังไม่บอกพลอยเลยว่าลุงชื่อรัย...""หนูดูในเวบไม่เห็นชื่อลุงรึ....""ไม่เห็นเลยคะ...ลุงซ่อนตัวยังไงคะถึงไม่เห็นชื่อล็อคอิน...""ไม่เห็นต้องซ่อนตัวเลย....ไปดูดี ๆ สิ...." พูดจบลุงแกก็นิ่งเงียบ มือใหญ่ ๆ ของลุงแกที่กำมีดขาว ๆ บาง ๆ เล่มนั้น ตัดแต่งกิ่งต้นชวนชมที่ยาวเก้งก้างอย่างทะมัดทะแมง ดูเหมือนไม่สนใจ หรือปรารถนาที่จะพูดคุยกับพลอยต่อ พลอยก็เลยเดินเลี่ยงไปยืนใกล้โต๊ะคอมอีกครั้ง เลื่อนเม้าท์คลิกส่งข้อความที่พิมพ์ค้างไว้ คราวนี้ละได้เห็นชื่อของลุงนิรนามคนนี้แน่แต่อะไรกันนี่ ข้อความที่พลอยพิมพ์ทักไปหน้าห้องว่า สวัสดีค่ะนั้น ปรากฎที่หน้าจอก็จริงอยู่ แต่หาได้มีชื่อของเจ้าของเครื่องคนนั้นไม่ พลอยพยายามพิมพ์ทักคนนั้นคนนี้ไปอีกหลายคน ทั้งป๋าชาติ ป๋านีโอพี่ไวไฟ แต่ทุกคนกลับไม่พิมพ์ตอบ ยังคงพิมพ์คุยกันอยู่ในกลุ่ม อย่างกับว่าข้อความที่พลอยพิมพ์ไป ท่าน ๆ เหล่านั้นมองไม่เห็น พลอยเริ่มรู้สึกแปลก ๆ งุนงงและไม่เข้าใจในสิ่งที่เห็น"ลุงคะ..ลุงมานี่หน่อยสิคะ..." ทนแปลกใจงุนงงคนเดียวไม่ไหวแล้วคะ เลยต้องเรียกลุงเจ้าของสวนมาถามให้รู้เรื่อง ลุงแกก็ใจดีนะคะ ค่อย ๆ ลุกขึ้นมา แล้วเดินโงนเงนเหมือนคนไร้เรี่ยวแรงตรงเข้ามาหา ทั่วร่างของลุงยังเปียกโชกด้วยน้ำฝน ที่ไหลหยดติ๋ง ๆออกมาจากเสื้อผ้า ลุงแกเดินมาถึงหน้าคอมก็ชะโงกหน้าเข้ามาใกล้ ๆ หยดน้ำไหลรินออกมาจากเรือนผมไหลมาตามแก้มก่อนจะหยดแหมะ ๆ จากปลายคาง ล่วงบนเม้าท์ บนมือของพลอย จนพลอยกลัวว่าจะถูกไฟดูด รีบชักมือออก"ลุงคะ....พลอยว่าลุงไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เช็ดตัวให้แห้งก่อนดีมั๊ยคะ เดี๋ยวไม่สบายปอดบวมหรอก...""แล้วหนูยังไม่กลับอีกรึ...." ลุงแกเปลี่ยนเรื่องพูดซะงั้นแหละ"ลุงมีร่มมั๊ยล่ะคะ....ฝนตกหนักขนาดนี้ ขืนพลอยวิ่งออกไปคงได้เปียกทั้งตัวแน่....""ไม่มีหรอก ร่มน่ะ....เสื้อกันฝนก็ไม่เคยมี....""งั้นพลอยอยุ่รออีกสักพักได้มั๊ยคะ พอให้ฝนซาลงก่อนค่อยไป...""ตามสบายนะหนู..อ่อ...ออกไปก่อนลุงจะเปลี่ยนเสื้อผ้า...."พลอยตอบรับค่ะ ๆ ก่อนจะเดินออกมาหน้ากระท่อม นึกว่าลุงแกจะเดนตามหลังพลอยมาเพื่อปิดประตู แต่กลับไม่ใช่อย่างนั้น ลุงเจ้าของสวนกลับเดินขึ้นไปบนแคร่ไม้ที่ใหญ่กว่าเตียงปรกติ หันหลังให้พลอยแล้วจัดการเปลื้องเสื้อผ้าเปียกโชกของตนเองอย่างช้า ๆ เริ่มจากการถอเสื้อยืดสีขาวมอ ๆ ของแกออกทางหัว เผยให้เห็นแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ผิวกายของลุงแกออกสีดำแดง กล้ามตรงหัวไหล่หนากว้าง พลอยตกตะลึงที่เห็นลุงแกค่อย ๆ ปลดขอกางเกงออก แล้วกางเกงขาสั้นของแกก็ล่วงหล่นลงกองแทบเท้าพระเจ้าช่วย ลุงแกไม่ได้ใส่กางเกงชั้นในด้วยสิคะ ดีนะที่ว่าลุงแกหันหลังให้พลอย มิเช่นนั้น พลอยคงได้เห็นบางสิ่งบางอย่างของลุงแกด้านหน้าเป็นแน่ แต่ถึงแม้จะเห็นเพียงแผ่นหลังกว้างใหญ่ เป็นรูปวีเชฟ และก้นเล็ก ๆ ที่มีกล้ามเนื้อแน่น ๆ แค่นั้นก็ทำให้พลอยต้องรีบเบือนหน้ากลับ พร้อมใจที่เต้นระทึก เหมือนเพลงจังหวะแดนซ์ พลอยแอบอมยิ้มพร้อมกับนึกชื่นชมรูปร่างของลุงแกอยู่ในใจไม่ได้ ดูท่าทางการเดินเหินเชื่องช้าโงนเงนเหมือนคนอมโรคไม่มีเรี่ยวแรง แต่ที่ไหนได้ การที่ลุงแกแบกกระถางต้นชวนชมใบโต ๆ ออกมาจากสวนได้ แสดงว่าลุงแกต้องแข็งแรงมาก ๆ และมันก็ยืนยันได้จากรูปร่างเปลือยที่พลอยมองเห็นพลอยได้แต่ยืนคิดเพลิน ๆ จนกระทั่งลุงแกเดินเฉียดร่างของพลอยออกไปนั่งบนโต๊ะเตี้ย ๆ ด้านหน้าของต้นชวนชมที่บัดนี้ถูกหั่นตัดแต่งกิ่งที่ยาวเก้งก้าง จนกลายเป็นไม้พุ่มทรงกลม แม้ยังไม่มีดอกมีใบ แต่ต้นไม้ชนิดนี้ก็มีสเน่ห์ชวนมองแล้วละค่ะ"อ้าวลุง...ทำไมไม่ใส่เสื้อผ้าละคะ...." ลุงแกทรุดตัวลงนั่ง ทั่วร่างสูงใหญ่ของแก มีเพียงผ้าขาวม้าสีแดงลายตารางหมากรุกอยู่เพียงแค่ตัวเดียวเท่านั้น"ไม่แห้ง..." แกตอบสั้น ๆ คงหมายถึงเสื้อผ้าที่มีอยู่ยังไม่แห้งกระมัง เลยเหลือเพียงผ้าขาวม้าผืนนี้เพียงผืนเดียวที่แกสามารถนุ่งห่มได้ปรกติพลอยเคยเห็นผ้าขาวม้าที่ผู้ใหญ่ใช้เคียนพุงมาก่อน ไม่ทราบเหมือนกันว่ามันผืนใหญ่แค่ไหน แต่จากสภาพที่มองเห็นขณะนี้ ผ้าขาวม้าผืนนี้คงจะเล็กเกินไปกระมัง เมื่อมันใช้นุ่งห่มอยู่ในร่างสูงใหญ่ของลุงเจ้าของสวน พอลุงแกนั่งลงไปบนโต๊ะพลาสติดตัวเตี้ย ๆ นั้น ชายผ้าด้านล่างมันก็เลยถกลั้งขึ้นมาจนเกือบถึงโคนขาแข็งแรง ที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม พลอยแอบลอบชำเลืองหางตามอง ด้วยหวังว่า มันคงปิดบังส่วนสำคัญด้านหน้าของแกมิดโอ้พระเจ้า.....ลุงแกทำเหมือนกับพลอยไม่มีตัวตนยังงั้นแหละ พอลุงแกนั่งก้มหน้าบิดตัวหันซ้ายหันขวา เพื่อจะตัดแต่งต้นชวนชมให้ได้รูปสวยงามตามที่ลุงแกต้องการ ผ้าขาวม้าเจ้ากรรมผืนนั้นมันก็เลยแหวกอ้าออกจนพลอยเห็น.... ค่ะ..พลอยเห็นท่อนลำสีดำสนิทยาวเกือบเกินกว่าผ่ามือของพลอยเสียด้วยซ้ำ มันยังนอนสงบนิ่งเหนือโหนกพงไหมสีดำหยิกหยอง พลอยแอบลอบกลืนน้ำลายฝืด ๆ ไม่อยากนึกถึงว่าถ้าเจ้าท่อนลำสีดำแท่งนี้ผงาดง้ำขึ้นมา มันจะยาวใหญ่ได้ขนาดไหน"เอ่อ...ลุงคะ...." พลอยแกล้งเรียกเพื่อให้ลุงแกรู้ตัว ไม่กล้าบอกลุงแกตามตรงละคะว่าแกนั่งโป๊อยู่ กลัวว่าลุงแกจะอาย หรือว่าถ้าเผื่อแกไม่อาย แสดงว่าแกต้องการโชร์ของดีให้พลอยเห็น ซึ่งถ้าเป็นเช่นนี้ พลอยคงรู้สึกไม่ดี ๆ กับลุงแกแน่ ๆ"ว่าไงรึหนูพลอย...." ลุงแกเงยหน้าขึ้นมาจากต้นไม้ เอี้ยวตัวหันมามองพลอยด้วยความสงสัย"คือว่า...เอ่อ...อีกสามเดือนเลยหรือคะที่พลอยจะได้ต้นชวชมนี้""โอ๊ย...ไม่นานขนาดนั้นหรอก แค่สิบวันเอง หนูพลอยก็มารับไปเลี้ยงต่อได้เลย...""หรอคะ....ก็ตอนแรกลุงบอกว่าอีกสามเดือน....""ลุงหมายถึงว่าอีกสามเดือน มันถึงจะออกดอกเหมือนต้นโน้น....""อ๋อ...ค่ะ ๆ....เออลุงคะ....ลุงยังไม่ได้บอกชื่อเลยนะคะ....""ชื่อลุงหรอ.......ช่างมันเหอะหนู...ชื่อคนแก่ ๆ อย่าไปใส่ใจเลย...หึ ๆ.." เสียงหัวเราะแหบ ๆ แบบนี้มาอีกแล้ว บอกตามตรงเลยนะคะว่า ทั่วทั้งตัวลุงคนนี้ สิ่งที่พลอยไม่ชอบที่สุดก็คือเสียงหัวเราะของแก ได้ยินแล้วนึกสยอง ๆ ยังไงบอกไม่ถูก"ถ้ายังไม่อยากกลับ...มานั่งดูลุงทำต้นไม้ใกล้ ๆ สิ...จำเอาไว้จะได้ทำเป็น..." หลังจากที่ลุงแกก้มหน้าก้มตาเสียบกิ่งต้นไม้ไปเงียบ ๆ ได้สักครู่ แกก็พูดขึ้นมา"ค่ะ ๆ..." พลอยค่อย ๆ เดินไปหาตาจับจ้องมองท่อนลำแท่งนั้นเหมือนโดนมนต์สะกด ครั้งแรกที่ได้เห็น พลอยมองด้วยความกลัวและรังเกียจ ในความลามกของลุงแก แต่ไป ๆ มา ๆ หลังจากที่มองท่อนลำสีดำแท่งนั้นนาน ๆ เข้า ตัวพลอยเองกลับมีความรู้สึกแปลก ๆ วูบวาบหวิว ๆ ใจเต้นระทึก อย่างรู้ต่อไปว่าถ้าท่อนลำแท่งนี้มันตื่นตัวขึ้นมา จะมหึมาขนาดไหนพลอยทรุดตัวลงนั่งบนโต๊ะเล็ก ๆ ตรงข้ามกับลุงเจ้าของต้นไม้ ตาจับจ้องมองตรง ๆ ไปที่ท่อนลำสีดำแท่งนั้นเหมือนคนต้องมนต์สะกด พอมามองในระยะใกล้ ก็ยิ่งแลเห็นความอวบใหญ่ยาวเหยียดแม้ในขณะที่มันยังหลับไหลได้ชัดเจนขึ้น เหลือบตามองขึ้นไปมองหน้าลุง ก็เห็นแกทำท่าเหมือนไม่รู้สึกตัว ยังก้มหน้าก้มตาทำงานของแกไปอย่างไม่เร่งรีบ ปากแกก็พูดคุยอธิบายเป็นฉาก ๆ ถึงวิธีการทำงานของลุงแก สายตาของลุงแกหาได้มองาที่ร่างของพลอยแต่อย่างใดพลอยลองขยับตัวขยับขาที่ตั้งชันเข่าอ่าแยกออกทีละหน่อย ๆ อยากรู้เหมือนกันว่าแกสนใจที่จะมองขาขาว ๆ ของพลอยที่โผล่พ้นชายกระโปรงหรือไม่ เหมือนเดิมค่ะ ลุงแกทำเหมือนพลอยไม่มีตัวตน ทั้ง ๆ ที่นั่งอ่าขาแยกถ่างจนและลึกเข้าไปได้ถึงไหน ๆรู้สึกร้อนวูบวาบจนหน้าแดง อายนะคะที่พลอยนั่งยั่วลุงแกขนาดนี้ แล้วลุงแกยังไม่ยอมมอง"ลุงคะ...." ลุงแกเงยหน้าขึ้นมามองสบตาอ่าปากเหมือนอยากร้องถามว่าเรียกแกทำไม พระเจ้า...ดูสิคะลุงแกเงยหน้ามองปราดขึ้นมาสบตากับพลอย สายตาแกไม่ได้มีการหยุดชะงักที่เรียวขาขาว ๆ ของพลอยสักแว๊บ พลอยนั่งอ่าข้าให้เห็นขนาดนี้แล้วลุงแกยังไม่สนใจมองสักแว๊บ ความอายก็เลยเริ่มบังเกิด พลอยนั่งบิดไปมาก่อนเอ่ยปากอำลาลุงแกเพื่อกลับบ้าน"จะกลับแล้วรึหนูพลอย....ไป..ลุงเดินไปส่ง..." ลุงแกลุกยืนขึ้นก่อน ท่อนลำสีดำแท่งนั้นแทบจะเฉียดหน้าของพลอยเลยละคะเฮ้อ...พลอยรู้สึกวูบวาบ ทั้งอายทั้งหวิว สงสัยต้องกลับไปอ่านตำราใหม่เสียแล้ว ท่าทางวิชานางมารยั่วสวาทของตนเองคงบกพร่อง กระทั่งคนแก่คนหนึ่งพลอยยังทำไม่สำเร็จพลอยสาวเท้าบิดก้นออกเดินนำหน้า โดยมีลุงชราเดินตามหลัง กะว่าจะทิ้งสะโพกเดินสะบัดก้นยั่วอารมณ์ลุงแกเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจาก พอเดินพ้นชายคากระท่อมออกมาได้หน่อยหนึ่ง สายฝนที่ตกกระหน่ำ ซาลงไปแล้วเหลือเพียงละอองฝนที่เย็นฉ่ำชื่นความมืดเข้าปกคลุม แม้ยังไม่ถึงเวลาก็ตาม ทางเดินที่เป็นดินเริ่มลื่นแฉะ จนพลอยต้องโก่งตัวก้มลงเพื่อถอดรองเท้า สายตาที่เพิ่งมองทางเดินเบื่องหน้า พลันสะดุดเข้ากับก้อนกลม ๆ ยาว ๆ สีดำมะเมื่อมที่ขนดตัวขวางทางอยู่ห่างไม่เกินสามเมตร ด้วยสัญชาติญาณเตือนภัย บอกพลอยว่า สิ่งที่เห็นมัว ๆ ขมุกขมัวสีดำนั้น มันคืองูตัวใหญ่เป็นแน่"ว๊าย.... งู ๆ..." พลอยกรีดร้องด้วยความตกใจ ผุดลุกยืนขึ้นก็ผวาร่างโถมเข้าหาลุงชราที่เดินตามหลัง ร่างสูงใหญ่ของลุงคนขายต้นไม้ เสียหลักเซถอยหลังไปสองสามก้าว ก็คว้าร่างของพลอยกอดเข้าแนบอก หัวของพลอยซบอยู่กับแผงอกกว้าง ที่ยังมีมัดกล้ามเป็นก้อน ๆ ลุงแกก้มหน้าลงกระซิบปลอบเบา ๆ ที่ริมหู มือหยาบใหญ่ลูบไล้กลางหลังแผ่วเบา พลอยตกใจกลัวตัวสั่นเหมือนลูกนกต้องการไออุ่นจากอกแม่ แผงอกนี้ก็ช่างกว้างใหญ่ อบอุ่นดีเหลือเกิน เนื้อตัวของลุงแกกลับมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ อย่างประหลาด ไม่ยักกะมีกลิ่นเหงื่อไคลเฉกเช่นคนทำงานหนักทั่วไปอารามตกใจกลัวงู ทำให้พลอยถาโถมร่างใส่อ้อมกอดของลุงคนขายต้นไม้ โดยไม่ได้ใส่ใจเท่าใดนักว่าอกอวบของตัวเองนั้นอัดแน่นกับแผงอกกว้างของลุงแกนานเท่าใด จนกระทั่งได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบา ว่างูมันไปแล้ว แต่พลอยก็อ้อยอิ่งที่จะผละร่างของตนเองออก ก็มันอบอุ่นเหลือเกินนี่คะ รู้สึกเลยว่าใจตนเองเต้นระทึก ครั้งแรกอาจเต้นแรงเพราะหวาดกลัวงู แต่เวลานี้ กลับเต้นระทึกเพราะความรู้สึกวูบวาบอยู่ในอก เสียงลมหายใจหนัก ๆ ของลุงคนขายต้นไม้เบารดอยู่ที่ริมหู จนพลอยขนลูกซู่มือสองข้างเลยยิ่งกระชับอ้อมกอดร่างสูงใหญ่เข้าแนบแน่น อกอวบของพลอยอัดแน่นกับแผงอกเปลือยกว้างใหญ่ที่แสนอบอุ่น จนพลอยรู้สึกเหมือนลมหายใจของตนเองสะดุดต้องอ้าปากงับอากาศช่วยหายใจ พลอยค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมาจากแผงอก ริมฝีปากตนเองเผยอขึ้นหวังงับอากาศช่วยหายใจ แต่ทว่าลุงแกคงนึกว่าพลอยเผยอริมฝีปากชวนเชิญกระมัง ลุงแกจึงก้มหน้าวูบลงมา ริมฝีปากร้อนผ่าวของแกแนบกับริมฝีปากบางเฉียบของพลอย ครั้งแรกพลอยสะดุ้งหยุดนิ่ง แต่ริมฝีปากร้อนผ่าวของลุงแกนั่นแหละที่กดเน้นน้ำหนักลงมา จนพลอยเผลอใจอ้าปากส่งปลายลิ้นออกไปแตะชิม เท่านั้นเองแหละค่ะ ลุงแกก็บดริมฝีปากลงมาอย่างหนักหน่วง ปลายลิ้นของลุงแกสอดเข้ามาเกี่ยวกระหวัดรัดรึงกับปลายลิ้นของพลอย จนพลอยต้องอ้าปากกว้างเพื่อให้ปลายลิ้นของลุงแกกวาดโลมเลียทั่วไรฟันและกระพุ้งแก้ม รสจูบของลุงแกช่างเร่าร้อนรุนแรงจนพลอยจิตใจกระเจิดกระเจิงลีลาการจูบของลุงชราว่าเร่าร้อนแล้ว แต่ลีลาการโลมเล้าจากผ่ามือหยาบใหญ่ของลุงแกยิ่งร้ายกาจกว่าเสียอีก ฝ่ามือของลุงแกที่ลูบไล้กลางหลังของพลอยอย่างแผ่วเบาเหมือนโดนปูไต่อยู่กลางหลังนั้นเริ่มเพิ่มน้ำหนักลงไปจากกลางหลังลุงแกลูบไล้ต่ำลงสู่กลางเอวคอดกิ่วของพลอย กดนวดไปตามแนวกระดูกสันหลัง ทุกปลายนิ้วที่ลุงแกกดเน้น พลอยรู้สึกถึงความร้อนที่แผ่สร้างจากภายนอกเข้าไปถึงไขกระดูกข้างใน มือลุงแกโลมลูบไปจนถึงหนั่นเนื้ออวบแน่นของสะโพกอวบกลมของพลอย แกใช้สองมือกดคลึงเนื้อแน่นเป็นวงกลมก่อนจะกดอัดลงมาจนสะโพกของพลอยอัดแน่นเข้ากับกลางลำตัวของลุงชรา พลอยสะดุ้งเฮือกเพราะทันที่ที่เนินเนื้อของพลอยกดลงมานั้น ก็พบว่าท่อนลำสีดำแท่งนั้นของลุงชราขยายใหญ่ขึ้นจนแข็งโปนเหมือนแท่งหินมันกดคลึงอยู่กับเนินโหนกของพลอยพอดิบพอดีพลอยเสียววูบ ๆ วาบ ๆ อยู่ภายในเนินเนื้อ จนอดไม่ไหวที่จะยักย้ายส่ายสะโพก เสมือนยวนยั่วให้ลุงชรายิ่งส่ายแท่งเนื้อตามติดสองมือของพลอยก็ยิ่งกอดรัดลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเปลือยของลุงชรา หน้าที่เงยแหวนยังแลกจูบกับลุงชราอย่างเร่าร้อน พลอยรู้สึกได้ว่าลุงแกค่อย ๆ ใช้มือข

 

Sitemap 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21